بانگ خبر، به گزارش روابط عمومی و امور بینالملل سازمان بهزیستی کشور، سید جواد حسینی در آستانه تحویل سال ۱۴۰۵ با حضور در مرکز زنان آسیبدیده «تلاش توس»، مرکز شبهخانواده «گلستان مهدی عمیدی» و مرکز کودکان کار «صدف»، ضمن دیدار صمیمانه با فرزندان و مددجویان به ایراد سخنانی پیرامون روانشناسی امید و جایگاه تاریخی نوروز در ایام دشوار جنگ پرداخت.
حسینی در این نشستهای عیدانه خطاب به فرزندان و مددجویان سازمان بهزیستی گفت: شاید در این روزها که سنگینی فقدانها، دلهرهها و فرسودگیها بر شانههای جامعه نشسته است، این پرسش بنیادین سر برآورد که آیا در دل این همه رنج و درد، آغازی دوباره ممکن است؟
وی افزود: پاسخ این پرسش در معنا و ظرفیت نهفته در نوروز است. نوروز ۱۴۰۵، آغازی است در میانه جنگی تحمیلی و ناجوانمردانه. روزهایی که با خون، سوگ و نگرانی درهمتنیدهاند اما باید دانست که نوروز انکار رنج نیست بلکه درمان و توانی برای مهار و عبور از آن است. اگر ما آیین آغاز را به تعلیق درآوریم و زمان را در سوگ متوقف کنیم، فاجعه تنها جسمها را نمیگیرد بلکه جانها و افق زندگی ما را نیز تیره خواهد کرد.
رئیس سازمان بهزیستی بیان کرد: نوروز در فرهنگ کهن ما تنها جشنی برای تغییر فصل نبوده بلکه آیینی برای بازآفرینی زندگی جمعی، همدلانه و همدردانه در زمانههای گسست بوده است. کارکرد حقیقی نوروز نه در روزهای آرام بلکه درست در لحظات بحرانی آشکار میشود. تاریخ نشان داده است که نوروز عمیقتر از تمامی تحولات سیاسی، در خانهها و قلبهای ما زیسته و به مهمترین سازوکار همبستگی ملی و حفظ هویت ما تبدیل شده است.
وی متذکر شد: نوروز بر این باور بنیادی استوار است که انسان توانِ آغاز کردن را دارد و آغاز نام دیگر آزادی از گذشته و گسستن از زنجیرهای ناپسند است. فرد یا جامعهای که امکان آغاز کردن را از دست بدهند هرچند زنده بمانند، اما از حرکت بازمی ایستند. آغاز در سطح جامعه به معنای ترمیم پیوندهای گسسته، جبران خطاها و تقویت خودباوری اجتماعی است.
حسینی گفت: نوروز ۱۴۰۵ نه نوروز شادیهای آسان است و نه نوروز تعطیل شده در سوگ. این نوروز، آمیزهای است از اندوه، آگاهی، تابآوری، امید و گفتگو. ما رنج را انکار نمیکنیم اما زندگی و تواناییِ ساختن آن را نیز به تعویق نمیاندازیم. در دل همین ساختمانهای لرزان و در میانه دشواریها، نشانههای ایستادگی و کرامت انسانی دیده میشود در خانههایی که ویران شده اما چراغ زندگی در آنها خاموش نگردیده است.
وی افزود: پس در این بهار دشوار و در این آستانه پر از ابهام اما سرشار از امید، بکوشیم که “نوروز بیاید” چرا که اگر آغاز را از خود دریغ کنیم نه تنها بهار که آینده را نیز از دست خواهیم داد. ما با هم نیمه نیامدهی عمر و میهنمان را با کشف نیروهای درونی خود از نو خواهیم ساخت.
